Jestem zbudowany. Pozytywną synergią samorządności i przedsiębiorczości na szczeblu lokalnym. Choć zasadniczo jestem makroekonomistą i najczęściej zajmuję się gospodarką narodową i ponadnarodowymi, łącznie z globalnym, układami ekonomicznymi, to nigdy nie miałem wątpliwości, że prawdziwy sukces społeczny i gospodarczy zbudować można tylko na konstelacji sukcesów cząstkowych – osiąganych w skali przedsiębiorstw i wspólnot lokalnych. Takie założenie leżało u podstaw "Strategii dla Polski" (http://tiger.edu.pl/ksiazki/polska_alternatywa.pdf) realizowanej w latach 1994-97, i "Programu Naprawy Finansów Rzeczypospolitej", PNFR (http://www.tiger.edu.pl/kolodko/ksiazki/O_Naprawie_Naszych_Finansow.pdf) urzeczywistnianego w latach 2002-03 i później, kiedy jego zasadnicze punkty były wdrażane już bez mego bezpośredniego udziału. Przecież niemożliwe byłoby uzyskanie w tamtym okresie zasadniczej poprawy konkurencyjności gospodarki i poprawy warunków życia ludności, gdyby nie rozwój oddolnej inicjatywy, czemu sprzyjała odgórna polityka. W sumie zaowocowało to przyrostem PKB na mieszkańca aż o ponad jedną trzecią. No, ale PKB Polski to zagregowana wartość nowo wytworzona podczas roku w dwu i pół tysiącach polskich gmin i dziesiątkach tysięcy przedsiębiorstw.

Cóż jest tak budujące? Otóż obserwacje, które mam okazję czynić podróżując bardzo intensywnie po ojczyźnie. W ślad za olbrzymim zainteresowaniem "Wędrującym światem" (www.wedrujacyswiat.pl) jestem zapraszamy na spotkania, wykłady, dyskusje. W trakcie tych wojaży odwiedziłem wiele miejscowości, nie tylko dużych ośrodków akademickich i znaczących centrów przemysłowych, ale także na tzw. prowincji. I wrażenie właśnie stamtąd wynoszone nastrajają tak pozytywnie. Oczywiście, nie zawsze i nie wszędzie, ale coraz częściej i w coraz większej ilości zakątków kraju ludzie radzą sobie zupełnie nieźle. Dużo lepiej niż rząd w Warszawie.

Pamiętam, jak latem 2002 roku, podczas inicjowania PNFR, którego jednym z trzonów była autentyczna reforma samorządowa wzmacniająca istotnie pozycję finansową gmin, przestrzegano mnie: "panie premierze, niech pan tego nie robi". "A dlaczegóż to?" pytałem, będąc przekonany, że tam, na dole, lepiej znając lokalne potrzeby i możliwości, ludzie również lepiej potrafią wykorzystywać publiczne pieniądze na realizację rozmaitych projektów zaspokajających ich potrzeby. "No bo zamiast jednego skorumpowanego rządu będziemy mieli dwa i pół tysiąca skorumpowanych gmin". Nie dałem jednak wiary, że psucie gospodarki i polityki zaszło w poprzednim okresie aż tak daleko i zasadnicza część PNFR została przeforsowana i wdrożona w życie. Gminy uzyskały znaczną samodzielność finansową opierając swą aktywność na większych, systemowo zagwarantowanych dochodach własnych. Oczywiście, sens takiej reformy strukturalnej polegał na równoległym przesunięciu na szczebel lokalny szeregu zadań i odpowiedzialności. I jeszcze bardziej dziś niż wtedy nie mam wątpliwości, że mieliśmy rację. To widać.

W wielu miejscach. W szczególności budujące są dla mnie ostatnio poczynione spostrzeżenia w gminie Witnica. Ten mały region na Zachodzie Polski, skąd bliżej do Berlina niż Poznania, radzi sobie wcale dobrze. Może właśnie dlatego, że nie ogląda się na stolicę i nie biadoli – co innym wciąż zbyt często się zdarza – tylko faktycznie, korzystając z demokracji i rynku, wziął swój los w swoje ręce. Miasto Witnica liczy zaledwie siedem i pół tysiąca mieszkańców. W całej gminie http://www.witnica.pl/, wraz z okolicznymi wioskami, nazbiera się ich około 14 tysięcy. Gmina prowadzona jest przez samorząd z Andrzejem Zabłockim, burmistrzem, i jego zastępcą, Eugeniuszem Kurzawskim. Stoją oni na czele władz samorządowych już nieprzerwanie od dwudziestu lat. I to – wraz z pragmatycznym i koncyliacyjnym, wyzutym z jałowych sporów ideowych i kłótni politycznych podejściem do rozwiązywania problemów, których przecież nie brakuje – jest jednym z podstawowych czynników odnotowywanych sukcesów. Przez dwie dekady transformacji, zapoczątkowane niefortunnym szokiem bez terapii, Witnica nie dała się przytłoczyć masom wyzwań. Nawet onegdajszego Państwowego Ośrodka Maszynowego, który obsługiwał okolicznych rolników i miejscowy PGR, nie zrujnowano, tylko przekształcono w prywatny i sprawy "POM POLONIA – spółka zoo".

Największe osiągnięcie gminy w ostatnich kilku latach to Witnicka Strefa Przemysłowa, która powstała wskutek wspomnianej synergii samorządności i przedsiębiorczości. Na 20 hektarach, uzbrojonych i doinwestowanych od strony infrastruktury przez gminę, powstało osiem różnych obiektów przemysłowych – od branży metalowej i papierniczej do transportowej i motoryzacyjnej. Te prywatne firmy – niektóre należące do zagranicznych przedsiębiorców, nie tylko z sąsiednich Niemiec – zatrudniają setki miejscowych pracowników i płacą podatki, także do gminnej kasy. Jej rachunki prowadzi również lokalny bank, który potrafi nie tylko w tym względzie konkurować z potentatami – Gospodarczy Bank Spółdzielczy, GBS Bank.

W roku 2010 jest co rozliczać. Otóż o ile "normalny" budżet gminny obracał około 28 milionami złotych rocznie, to w tym roku milionów tych jest prawie 60. A to w rezultacie umiejętnego wykorzystywania drugiego końca naszych wielkich reform strukturalnych: z jednej strony małe samodzielne gminy, z drugiej wielka Unia Europejska. Oba końce tego układu w znikomym i coraz mniejszym stopniu zależą od rozpolitykowanych rządów.

Dzięki właściwemu przygotowaniu wniosków uruchamiane są kolejne projekty inwestycyjne: od małych, jak budowa przedszkola, wiejskiej świetlicy czy wodociągu we wsi dotychczas go pozbawionej, poprzez rozbudowę systemu kanalizacji i oczyszczalni ścieków, po drogi i RCR, czyli regionalne centrum ratownicze, inwestycję już kilkunastomilionową, która wykonywana jest przy jedynie 15-toprocentowym udziale środków własnych. Wcześniej wybudowano sporo – od obiektów infrastrukturalnych i oświatowych po placówki kultury i boiska sportowe. Rozwija się także turystyka, czemu sprzyja nasz najmłodszy, niedawno utworzony Park Narodowy Ujścia Warty. Prawie połowa – około 3,5 tysiąca hektarów – tych pięknych, ulubionych przez barwne ptactwo rozlewisk leży na terenie gminy. I na dodatek gmina potrafi sensownie zatroszczyć się o bezdomne psy.

Okazuje się – nie tylko w tym przypadku, bo przecież jest ich więcej – że hasło "myśl globalnie, działaj lokalnie" może być w sposób twórczy i rozwojowy materializowane. Wystarczy do tego, bagatela!, pragmatyzm i dobre chęci. Ale one rodzą owoce tylko wtedy, gdy mogą rozkwitać w ramach funkcjonalnie sprawnych rozwiązań instytucjonalnych. Wzmocnienie lokalnej samorządności, z jednej strony, i polityka regionalna Unii Europejskiej, z drugiej, tworzą pożądaną tu synergię. Potem wystarczy już tylko nie kłócić się i nie tracić czasu. Mam wrażenie, że tak właśnie jest w Witnicy. I nawet nie mam pojęcia, kto do jakiej partii przynależy.

To było dopiero plebiscyt! Wśród zawodowców od startu do mety prowadził Krystian Kosela z Gorzowa, wśród ochotników najostrzej walczyli strażacy ze Sławy i Świniar.

Obie kategorie wygrały Świniary, ale w pierwszej piątce ochotników jest aż trzech strażaków ze Sławy, która zajęła też drugie miejsce drużynowo. Ogółem na Strażaka Roku przyszło aż 42.811 głosów.

Plebiscyt Strażak Roku trwał od 4 maja. Zaczęliśmy od prezentacji kandydatów zgłoszonych przez ochotniczą i zawodową straż pożarną, później swoich faworytów mogli zgłaszać Czytelnicy.

Głosowanie (tylko za pośrednictwem SMS-ów) skończyło się 31 lipca. Otrzymaliśmy łącznie aż 42.811 głosów. 4.292 głosy wpłynęły w kategorii ochotniczych jednostek, 17.762 na zawodowców i 19.757 na ochotników. Honorowy patronat nad plebiscytem sprawowali: st. bryg. Stanisław Węsierski - komendant wojewódzki PSP i Edward Fedko, prezes zarządu wojewódzkiego Związku OSP RP.

Zwycięzcy w kategorii jednostek: 1 miejsce - Świniary (1535 głosów), 2 - Sława (848), 3- Deszczno (660), 4 - Trzebicz (530), 5 - Witnica (227). Najlepsi zawodowcy: 1- Krystian Kosela z Gorzowa (4969), 2 - Mirosław Podhorecki z Gubina (4352), 3 - Paweł Salak z Sulechowa (3382), 4 - Piotr Błażewicz z Gorzowa (3241), 5 - Mirosław Pacyna z Sulechowa (841). Ochotnicy: 1 - Zbigniew Kamiński ze Świniar (5553), 2 - Mariusz Drogosz ze Sławy (5164), 3 - Zdzisław Mikisz z Witnicy (1766), 4 - Jacek Głodowicz ze Sławy (1448), 5 - Krzysztof Rohatyński, OSP Sława (1239).

Nagrody dla zawodowców wynoszą: za 1 miejsce 3 tys. zł, 2 - 2,5 tys. (funduje "GL”), 3 - 2 tys., 4 - 1,5 tys., 5 - 1 tys. (funduje komendant wojewódzki PSP). Dla ochotników: 1 miejsce - 3 tys. zł (funduje "GL”), 2 i 3 - po 1,5 tys. zł (funduje prezes lubuskiego zarządu OSP), 4 i 5 miejsce - po 1 tys. (funduje "GL”). Dla jednostek OSP: 1 miejsce - statuetka i dyplom, od 2 do 5 miejsca pamiątkowe dyplomy. Wręczenie nagród na uroczystości święta OSP w Kolsku (powiat nowosolski) w tę sobotę 8 sierpnia (zaczyna się o 14.00 polową mszą św.).

Zgodnie z regulaminem plebiscytu obiecaliśmy też nagrody dla głosujących. Oto lista nagrodzonych (wybraliśmy ich w drodze losowania): Roman Rukawisznikow - Gorzów Wlkp., Przemysław Klimczak - Kunowice, Marzena Sakson-Janiak - Ośno Lub., Aneta Nowak - Zielona Góra, Piotr Tuz - Strzelce Kraj., Grażyna Stojanowska - Gorzów Wlkp., Andrzej Kamiński - Łomża, Maria Szewczyk - Kargowa, Jarosław Rodak - Skwierzyna, Agnieszka Kubiak - Świniary. Albumy "Niezwykłe i tajemnicze miejsca Ziemi Lubuskiej” zostały do nich już wysłane pocztą.

Kilkunastoletnia córka zapytała mamę: - Kto to są Makusyni? Ta odpowiedziała: - Najlepszy harcerski szczep świata.

I miała rację. Ten zielonogórski szczep nie istnieje już od ponad 30 lat. Mimo tego ciągle żyje we wspomnieniach, opowieściach i historiach opowiadanych z taką werwą, jakby to wszystko działo się wczoraj. Co takiego tkwi w legendzie Makusynów? Pewien mój znajomy i młodszy o całe pokolenie człowiek, pytał: - Czemu bohaterem szczepu został Kornel Makuszyński? Autor, jego zdaniem nudny, piszący dydaktyczne ramoty, tak nieprzystające do życia, nawet w tamtej Polsce. Nie wiem. Kiedy miałem 13 lat i wstąpiłem do Makusynów, ich bohater, muszę przyznać, obchodził mnie średnio. Przeniosłem się tam, mimo iż nie chodziłem do Szkoły Podstawowej numer 13, przy której szczep działał. Czemu? Tak robili koledzy w klasie, a ci którzy już tam byli, mówili, że jest fajnie.
Piosenki, teatr, czasem mecz

Bo było. W końcówce lat 60., w czasie późnego Gomułki, ideologia, tak obowiązkowa wówczas, była gdzieś w tle. Mundury i robienie ,,małego wojska”, też. Cudaki, robienie teatru ulicznego, różne akcje, a nawet czasem mecz piłkarski na zbiórce - to było to, co wciągało. A piosenki powtarzane przez kolejne roczniki? ,,Do Zagłoby” śpiewałem jeszcze zanim wyjechałem na pierwszy obóz do Siedliska. Dopiero wówczas mogłem zobaczyć ten słynny wiejski bar, stojący na krzyżówce. Zresztą tam wypiłem pierwsze w życiu piwo. Szczegółów nie opowiem, ale ,, Do Zagłoby” śpiewam dalej...
Perswazja i to uporczywa...

W Makusynach starano się zainteresować czymś młodego człowieka. Jak miał zmysł artystyczny, to szedł do Cudaków, jeśli potrafił majsterkować, trafiał do drużyny technicznej, itd. Byłem początkowo w Cudakach, ale z uwagi na brak talentów muzycznych znalazłem się w Podwalu. To była drużyna z wielkimi tradycjami. Szefował jej dzisiejszy gdański senator PiS Antek Szymański, a Janusz Marciniak (obecnie prezes Klubu Sportowego Gwardia Zielona Góra) był przybocznym. I bawiliśmy się znakomicie. Antek i Janusz to w sumie faceci z mojego pokolenia, jednak nieco starsi, a wówczas dwa, trzy lata robiło wielką różnicę. Obaj rządzili mocną ręką, ale nigdy nie na zasadzie krzyków i gróźb. Raczej uporczywej perswazji. O dziwo, ulegaliśmy jej znacznie szybciej niż swoim szkolnym wychowawcom...
Rozdziawione gęby

Czemu drużynowi potrafili rozmawiać z chłopakami, a tym chciało się chodzić na zbiórki i ich słuchać? Wydawało się nam wówczas, że robimy coś ciekawego, innego niż wszyscy, coś, co pomaga nam uwierzyć w swoją siłę. Przy okazji (tego wówczas nie wiedzieliśmy) uczymy się szacunku dla innych, tolerancji i zrozumienia. Wiele z tego, co dziś sobą reprezentują byli Makusyni zostało ukształtowane tam na zbiórkach. Ale nad wszystkim czuwał druh Zbigniew Czarnuch. Ten nauczyciel historii był kimś bardzo ważnym dla wszystkich. Mówił cichym, spokojnym głosem, rzadko go podnosił. Trafiał w sedno, nie marudził i nie truł jak większość w szkole. Jego się słuchało. I fajnie opowiadał. Pamiętam jak kiedyś zbiórka była u Czarnucha w domu. Mieszkał wówczas przy ul. Kazimierza Wielkiego. Ciągle stoją mi przed oczyma wspaniałe rzeczy, jakie tam były: totemy, muszle, rozgwiazdy, jakieś pamiątki z wypraw na dalekie lądy. Ale rozdziawialiśmy gęby!!!
On rozmawiał z Czarnuchem!

Miałem to szczęście, że załapałem się na końcówkę Czarnucha w Zielonej Górze. Jeszcze udało mi się zaliczyć obóz, chyba ostatni, którego był komendantem. Mogę się mylić, ale to był bodaj rok 1970. Późniejsze pokolenia Makusynów już tylko były karmione legendą. A myśmy ją pięknie podgrzewali. Podczas kolejnego obozu, w 1971 r., już jako 17-latek opowiadałem, że rozmawiałem z Czarnuchem i pokazywałem młodszym kolegom, gdzie na zamku mieszkał w czasie obozu. Trochę naciągałem, bo w komendantówce byłem chyba raz i zostałem doprowadzony przez oblicze Czarnucha za jakieś wykroczenie. Ale legenda działała.
Duch zamku

Siedlisko. Magiczne miejsce. Nasi starsi koledzy odgruzowywali je i porządkowali. Myśmy tam się już tylko raczej bawili i szukali skarbów. Ale wyobraźcie sobie: wielki zamek, legendy, podziemne przejścia, katakumby z trumnami, słynny kominek, nad którym wisiał portret właściciela Fabiana von Schőnaicha. Ponoć o północy złaził z niego i w towarzystwie szkieletów biesiadował aż do rana. Nic dziwnego, że pierwsza nocna warta była wielkim przeżyciem. A słynne miejsca? Obóz dziewczyn, czyli Tympanon, nasz podobóz - Podwale, ujeżdżalnia albo baszta już same w sobie miały coś urzekającego. Do tego dochodził turniej rycerski, do którego szykowano sobie specjalne zbroje, a podczas niego można było się do woli naparzać czymkolwiek (pamiętam bitwę na ziemniaki), święto Neptuna z uroczystym powitaniem władcy mórz i jego żony Prozerpiny, festiwale, konkursy i czort wie, co jeszcze. Wszystko to sprawiło, że Siedlisko jest miejscem, do którego się wraca i szuka ducha zamku.
Pamiętaj o tym

On tam cały czas jest. Tak było tydzień temu podczas ostatniego spotkania starych harcerzy. Dzieli nas spora różnica wieku, bo przecież pokolenie, które budowało legendę Makusynów, napisało te wszystkie piosenki, scenariusze i książki, ze znanymi nazwiskami, takimi jak choćby Urszula Dudziak - to ludzie od nas starsi. W sumie tam, w harcerstwie nie mogliśmy się zetknąć. To nic. Znamy te same opowieści, te same piosenki. Dla nas każdy kawałek zamku kojarzy się indywidualnie inaczej, ale w sumie tak samo. Bo ta legenda żyje. My, starzy Makusyni (niestety, coraz starsi) ciągle coś czerpiemy z tamtych lat. Czarnuch wspominał jak pewien stary harcerz, na jakiejś imprezie, poznał go ze swoim synem - nastolatkiem. Powiedział wówczas: - Synu. To dzięki niemu jestem dziś tym, kim jestem. Człowiekiem. Pamiętaj o tym.

www.gazetalubuska.pl

Nie wiadomo, jaki będzie los 70 osób zatrudnionych przy produkcji piwa. Sąd ogłosił upadłość witnickiego browaru.

Za mały na rynku

Od dłuższego czasu koszty produkcji są znacznie większe niż dochody firmy. - Gdybyśmy nie byli zakładem pracy chronionej, przez co mamy pewne ulgi, to już dawno byśmy upadli - mówi prezes Edward Szuszakiewicz i dodaje, że ogłaszając upadłość, sąd zostawił otwartą furtkę - pozwolił się dogadać z wierzycielami. - Rozmawialiśmy ze wszystkimi. Chcą pójść nam na rękę. Dzięki temu dalej prowadzimy produkcję - mówi.

W Polsce działa około 30 małych browarów. Rocznie każdy z nich produkuje nie więcej niż 200 tys. hektolitrów piwa. Produkcja w Witnicy utrzymuje się na poziomie 50 tys. Na zachodzie modne stają się browary restauracyjne. Produkują one piwo na własne potrzeby. W Polsce jest ich 11, ale tylko w dużych miastach. W Witnicy ten typ produkcji nie ma racji bytu.

- Są ogromne browary i nasze maleństwo, które nie jest w stanie konkurować z wielkimi firmami. To walka Dawida z Goliatem - mówi burmistrz Andrzej Zabłocki.

Mieszkańcy też nie mają złudzeń: - Duże browary kładą małe na łopatki. Niszczą nas ceną, choć witnickie piwo ma dobry i niepowtarzalny smak - mówi emeryt Eugeniusz Mikisz.

Nadzieja w podpiwku

Od paru lat browar szukał pomysłu na wyjście z kłopotów. Jako drugi w Polsce sprzedawał piwo w butelkach typu pet. Nie przyjęło się. Stawiał na piwo ciemne, które wygrywało ogólnopolskie konkursy. Niestety, nie ma ono wielu smakoszy. - Ja mam tylko dwóch klientów, którzy je kupują. Jak wezmę skrzynkę, to sprzedaję ją przez cały miesiąc. Nie jest to opłacalne - mówi sklepikarz z Witnicy.

Szansą dla browaru ma być produkcja podpiwku, kwasu chlebowego oraz napoju energetycznego. - Gdyby naszymi wyrobami zainteresował się jakiś dyskont spożywczy, to nie nadążylibyśmy z produkcją - zapewnia A. Szuszakiewicz. Ratunkiem byłoby też obniżenie podatku akcyzowego, ale na to raczej nie można liczyć. Tymczasem w Niemczech ulga wynosi 50 proc., Witnicki browar może liczyć na 10 proc.

Marcin i Grzegorz Piekarscy z UKS Nowiny Wielkie postawili sobie ambitny cel. Zamierzają być pierwszym w Lubuskiem braterskim saneczkarskim duetem, który wystartuje w igrzyskach olimpijskich.

Rodzina Piekarskich w komplecie (od lewej): mama Renata, Marcin, Grzegorz i ojciec Zbigniew. Synowie w każdej wolnej chwili pomagają rodzicom w prowadzeniu sklepu. (fot. Kazimierz Ligocki) Przed świętami zastaliśmy braci w prowadzonym przez ich rodziców sklepie spożywczym w Witnicy. Zawsze starają się pomóc, choć przez ostatnie pół roku byli w domu dwa tygodnie.

Gmina z własną strefą przemysłową

Gmina Witnica (Lubuskie) kilka lat temu w ramach zwalczania bezrobocia wynoszącego 23 proc. stworzyła własną gminną Witnicką Strefę Przemysłową z uzbrojonymi terenami inwestycyjnymi. Po kilku latach prawie wszystkie działki zostały już wykupione przez inwestorów.

Dzięki funkcjonowaniu Witnickiej Strefy Przemysłowej bezrobocie zmniejszyło się do 15 proc. Teraz gmina będzie poszerzać strefę o kolejne 25 ha terenu. Dobra promocja i dbałość o inwestorów docenione zostały przez organizatorów konkursu „Grunt na medal”. W ubiegłorocznej edycji gmina została laureatem tej nagrody w woj. lubuskim.

Działka wyróżniona w konkursie „Grunt na medal” organizowanym przez Polską Agencję Informacji i Inwestycji Zagranicznych oraz urzędy władz wojewódzkich jest ostatnią wolną parcelą w Witnickiej Strefie Przemysłowej. Grunt jest własnością miasta. Do atutów działki należy bezpośrednie sąsiedztwo drogi wojewódzkiej nr 132, przy budowanej obwodnicy miasta, i bocznica kolejowa w odległości 250 m.

Kolejne atuty to pełna infrastruktura terenu, w tym np. dostępność wody i kanalizacji sanitarnej, gazu średniego ciśnienia oraz energii elektrycznej w ilości 4 MGW. Gmina ma miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów przemysłowych. Niewielka Witnica buduje, częściowo za pieniądze unijne, obwodnicę miejską.

Jak powstawała strefa

Wskaźnik bezrobocia w Witnicy wynosił 23 proc. W Gorzowie Wielkopolskim upadły duże zakłady pracy, zatrudniające sporą liczbę witniczan. Po wielu dyskusjach rada miejska podjęła uchwałę o utworzeniu Witnickiej Strefy Przemysłowej.

Gmina podjęła się dwu dużych wyzwań. Pierwsze to działalność promocyjna, propagująca strefę i jej zasady. Podjęto także starania o pozyskanie środków finansowych, które pozwoliłyby na wybudowanie na terenie Witnickiej Strefy Przemysłowej dróg i chodników, oświetlenia, instalacji gazowych, energetycznych, wodno-kanalizacyjnych. Pierwszy inwestor z Niemiec zdecydował się na budowę zakładu po kilkumiesięcznych bardzo trudnych, negocjacjach. Wybudował on pierwszy zakład z branży metalowej. Na wybudowanie porządnej drogi dojazdowej czekał półtora roku. Zatrudnił na początku ponad 80 pracowników, sprowadził maszyny i uruchomił produkcję wyrobów z aluminium.

– Dziś Witnicka Strefa Przemysłowa to zupełnie inna skala i inny obszar gospodarczy.

Dostęp do energii

Jednym z kluczowych działań była decyzja o budowie obwodnicy miasta, która przebiega właśnie przez tereny strefy. Drugim inwestorem został miejscowy przedsiębiorca Mirosław Laszko, właściciel firmy Lamix, produkującej papiery higieniczne. Podjął on decyzję o budowie własnej papierni, zatrudnia ona około 120 ludzi. W tym samym okresie, Zakład Energetyczny podjął decyzję o budowie w Witnicy, właśnie na terenie strefy, Głównego Punktu Zasilania, który zapewni niedługo moc 4 MGW, czyli dwukrotnie taką, jaką dziś zużywa całe miasto (włącznie z zakładami) – informuje Andrzej Zabłocki, burmistrz Witnicy.

Zakłady Gazownicze rozbudowały sieć średniego ciśnienia i mogą podawać duże ilości gazu. Trwają prace dokumentacyjne poszerzające obszar strefy o kolejne 25 ha.

Oszczędności i turystyka

Prace modernizacyjne oświetlenia miejskiego w Witnicy trwają od września zeszłego roku. Dla gminy to spory wydatek, jednak już teraz wiadomo, że przyniosą spore korzyści. Koszt opłat za energię elektryczną zmniejszą się o 40 proc. Przez pewien czas nie będzie też konieczności wnoszenia opłat konserwacyjnych, obecnie wynoszą one około 10 tys. miesięcznie. Roczne oszczędności mogą wynieść nawet 143 tys. zł.

Władze lokalne dbają także o turystów. To głównie z powodu przyciągnięcia do gminy nie tylko inwestorów wkrótce w podwitnickim Świerkocinie powstanie „Zoo Safari”. Dla turystów tworzona jest także przystań żeglugi rzecznej na Warcie MARINA, z której odbywać się będą spływy tratwami ma tereny Parku Narodowego „Ujście Warty”.w

Gmina Witnica jest autorem takich właśnie projektów, z których jeden aktualnie znajduje się na pierwszym miejscu tzw. listy rezerwowej, oczekując na nowe źródła dofinansowania (pierwszy to: „Witnica czysta i zielona”; drugi to: „Rewitalizacja pałacu w Dąbroszynie” ). Jest to dla nas o tyle istotne, że pierwszy projekt dotyczy kompleksowego rozwiązania problemu ścieków komunalnych w Witnicy, problemu w XXI wieku już wstydliwego. Ma on wymiar Regionalny, ponieważ bezpośrednio wpływa na stan środowiska w jedynym w województwie Parku Narodowym „Ujście Warty”. Brak pełnej sieci kanalizacji sanitarnej hamuje rozwój miasta. Nie mniej ważny jest drugi projekt, ponieważ jego efektem będzie zakończenie rozpoczętej za unijne pieniądze jeszcze w 1999 r., kompleksowej renowacji zabytkowego zespołu pałacowo-parkowego w Dąbroszynie. Dlatego tak bardzo zależy nam na pilnym pozyskaniu dodatkowych środków finansowych, bez których nie jest możliwe rozpoczęcie żadnej z opisanych wyżej inwestycji. Dla zobrazowania omawianych kwestii warto dodać, iż wartość obu projektów to kwota ok. 20 mln zł, a Gmina Witnica bez problemu zabezpiecza wymagany 25–procentowy udział własny w wysokości 5 mln zł. Wiemy, że w podobnej sytuacji – jeśli chodzi o przygotowanie logistyczne i zabezpieczenie finansowe procesu inwestycyjnego -  jest wiele innych samorządów w województwie lubuskim.

W bieżącym roku kończy się przyznana Polsce kwota w ramach budżetu unijnego na lata 2002-2006. Dlaczego miałoby dojść do sytuacji, w której znaczne pieniądze pozyskane wcześniej z UE  - są obecnie zwracane z powodu złego przygotowania niektórych beneficjentów z polskiej strony ? Uważamy, że szybkie i zdecydowane działania rządu mogą spowodować przyjęcie właściwych rozwiązań, ku zadowoleniu wszystkich zaangażowanych stron. Dlatego trzeba zrobić wszystko, aby choć część z około 300 projektów z województwa lubuskiego, mających wszystkie elementy potrzebne do rozpoczęcia realizacji została wykonana dzięki pieniądzom, które są przeznaczone dla Polski. Działania w tej sprawie powinni w trybie pilnym rozpocząć również parlamentarzyści województwa lubuskiego, bez względu na partyjną przynależność, gdyż celem nadrzędnym jest rozwój naszego regionu.

Oczekujemy informacji o podjętych działaniach w związku z opisanym wyżej problemem, a jeśli to możliwe, pilnej reakcji kompetentnych urzędników państwowych. Jeśli nasza pomoc byłaby do czegokolwiek przydatna, chętnie zaangażujemy się w działania wspierające Urząd Marszałkowski.

                                                                                                           Andrzej Zabłocki

Do wiadomości:

1.      Senatorowie i Posłowie Województwa Lubuskiego

2.      Grażyna Gęsicka – Minister Rozwoju Regionalnego

3.      Marek Ast - Wojewoda Lubuski

Mała, bo licząca 4,5 hektara działka w Witnicy została uznana przez PAIiIZ najlepszym gruntem pod inwestycję w woj. lubuskim. Dlaczego? Jest ostatnią wolną parcelą w witnickiej strefie przemysłowej

Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych organizuje konkurs, po to by zdobyć informacje o dobrze przygotowanych terenach, które można potem zaproponować inwestorom zagranicznym. - Odpowiedni teren i profesjonalna jego promocja to szansa na pozyskanie inwestycji, a tym samym na znaczne zwiększenie miejsc pracy -

opowiada Barbara Sawicz, dyrektor departamentu współpracy regionalnej PAIiIZ - To również zachęta dla gmin, aby podejmowały coraz więcej profesjonalnych działań, aby wypromować swój region.

Z całej Polski do komisji konkursowej napłynęły 342 oferty. Spośród nich wyróżniono 70 gmin, wśród nich złotą "szesmnastkę" (jedna gmina na województwo). Jurorzy uznali, że najlepszym gruntem dla inwestora w Lubuskiem jest niewielka 4,5 hektarowa (średnio grunty miały po 40- 60 ha) działka w Witnicy. Jest ona ostatnią parcelą do sprzedaży w witnickiej strefie przemysłowej, reszta rozeszła się na pniu. Grunt należy do miasta. Atutem działki to bezpośrednim sąsiedztwie drogi wojewódzkiej z Gorzowa do Kostrzyna i oddalona o 250 metrów bocznica kolejowa.

- Schody w naszym magistracie są zawsze wyłożone czerwonym dywanem. Nie wiadomo kto okaże się prawdziwym inwestorem, wszystkich traktujemy więc z tak samo, czy to duża, czy mała firma - mówi burmistrz Witnicy Andrzej Zabłocki, burmistrz Witnicy.

Jurorzy wyróżnili także działki w Nowej Soli, Żarach, Żaganiu, Szprotawie i Gorzowie. Zielona Góra nie zgłosiła swoich gruntów do konkursu.

60 osób dostało pracę w szwedzkiej firmie Stenqvist, która ma w Witnicy produkować torby reklamowe i opakowania. To kolejna już firma, która chce zainwestować w gminie.

- Na razie dostajemy umowy na okres próbny. Jak ktoś się sprawdzi, to będzie zatrudniony na stałe. Zostałem operatorem wózka widłowego, ale na razie, zanim wejdą pracownicy produkcji, maluję posadzkę w hali - mówi mieszkaniec Witnicy Konrad Karczmarski.

Szwedzi wydzierżawili halę o powierzchni 2,5 tys. m kw. od niemieckiej firmy Pom - Polonia. Jej pracownik Janusz Turów wyjaśnia, że obiekt wymagał małego remontu. Firma pomalowała halę, odnowiła pomieszczenia biurowe, szatnie i toalety. - Dobudowaliśmy garaż dla wózka widłowego, wymieniliśmy oświetlenie i podłączyliśmy ogrzewanie gazowe. Całość zajęła nam około półtora miesiąca, ale już kończymy - wyjaśnia J. Turów.

Przedstawiciel skandynawskiej firmy Robert Przybysz tłumaczy, że załoga jest już skompletowana. - Główny zakład mieści się w Kostrzynie. Tam zatrudnienie znalazło 180 osób. W związku z tym, że firma się rozrasta, szukaliśmy innego lokum. Witnica odpowiadała nam z wielu względów, głównie logistycznych. Pracę znajdzie u nas 40 mężczyzn i 20 kobiet. Pierwsi pracownicy pojawią się w firmie zaraz po nowym roku.

Kostrzyn, Witnica, Gorzów i okoliczne gminy wymyśliły sposób na turystów park pełen atrakcji.

W pracowni Krzysztofa Kuchnio w Nowinach Wielkich (gm. Witnica) właśnie powstają wielkie, sztuczne dinozaury. Już niedługo 100 takich modeli stanie w parku, który będzie częścią projektu Zoo -Dina-Marina.

Na początek dinozaury

W jego realizację włączyły się: Witnica, Kostrzyn, Bogdaniec, Santok i Gorzów. Wspólnie zbudują przystanie jachtowe i ścieżkę rowerową. Odnowiony pałac w Dąbroszynie zamieni się w ekskluzywny hotel z restauracją.

- Wydzierżawiłem pięć ha lasu w centrum Nowin. Pierwszych 30 dinozaurów stanie w maju. Potem kolejne. Jeśli się uda, park otworzymy przed wakacjami - mówi K. Kuchnio. Nad jednym dinozaurem pracuje on od dwóch tygodni do pół roku. - Chyba zdążę -dodaje ze śmiechem.

Jachtem na kolację

Oprócz parku z dinozaurami (zwiedzanie będzie płatne) zbudowana zostanie ścieżka rowerowa z Nowin Wielkich do prywatnego Zoo Safari w Świerkocinie. Na tych, którzy nie zechcą podróżować lądem, będą czekały jachty w dwóch przystaniach (Świerkocienie i Dąbroszynie). Zmęczeni turyści zjedzą kolację i spędzą noc w odnowionym za 8 min zł dąbroszyńskim pałacu.

Chcemy zatrzymać turystów na dłużej niż jeden dzień. Dlatego stworzyliśmy projekt, na który składa się tak wiele elementów. Ci, którzy przyjadą, nie będą się nudzić - mówi największy zwolennik projektu, burmistrz Witnicy Andrzej Zabłocki.

Projekt ma być zrealizowany w 2007 roku.

Strefa sukcesu

100 nowych miejsc pracy da firma Plastimat, która wybuduje fabrykę w Witnicy. To miasto jako pierwsze w Lubuskiem przygotuje kompletnie gotową strefę przemysłową czekającą na inwestorów.

- Podpisaliśmy właśnie akt notarialny na sprzedaż działki inwestorowi z Niemiec. Będzie to już trzecia fabryka w Witnickiej Strefie Przemysłowej – cieszy się burmistrz Witnicy Andrzej Zabłocki. Firma Plastimat ma sześć zakładów w Europie Zachodniej. Produkuje elementy bezpieczeństwa drogowego – przydrożne słupki, elementy odblaskowe montowane na barierkach i tzw. kocie oczka – odblaskowe kostki wtapiane w jezdnię. Inwestor docelowo zatrudni sto osób. Budowa fabryki ruszy wiosną i zakończy się jeszcze w przyszłym roku. Również wiosną firma będzie szukać pierwszych 50 pracowników, prawdopodobnie przez gorzowski pośredniak.

Mają szanse

drzwi i fasady z aluminium, a Lamix – chusteczki higieniczne i galanterię papierową. Ta ostatnia jest na etapie rozruchu nowej fabryki wybudowanej w strefie w tym roku. Również w tym roku Witnica Metal rozbudowała swoją fabrykę niemal dwukrotnie. – Chcieliśmy zainwestować w Gorzowie, ale o rozbudowie fabryki zdecydowały względy logistyczne. Na razie na tym poprzestaniemy. Strefa ma duże szanse rozwoju. Konkurencja specjalnej strefy ekonomicznej jest jednak duża. W Gorzowie, Słubicach czy Kostrzynie inwestorzy mają większe ulgi niż w Witnicy – mówi Katarzyna Schneider z Witnicy Metal.

Firma zwiększyła zatrudnienie o 30 osób. Również Lamix zatrudnił dodatkowo 50 pracowników. W sumie w strefie będzie pracować prawie 400 witniczan.

Unia dokłada

Strefa istniała od kilku lat, ale władze miasta nie miały pieniędzy na jej uzbrojenie. Pomogła im inicjatywa pod hasłem „Lubuska sieć aktywności gospodarczej – miasta przyjazne inwestorom” firmowana przez Lubuski Urząd Marszałkowski. Do programu weszły Gubin, Międzyrzecz, Kostrzyn, Zielona Góra i Witnica. Inwestycję dofinansował europejski fundusz pomocowy Phare. Program opiewa na ponad 3,7 mln euro. Za te pieniądze gminy uzbrajają tereny czekające na potencjalnych inwestorów. W pierwszej racie Witnica dostała 260 tys. euro i dołożyła do tego ponad 60 tys. Wybudowała wodociąg, kanalizację, ulice, chodniki i oświetlenie w strefie.

Po wejściu trzech firm do Witnicy grupa energetyczna Enea postanowiła zainwestować tam 10 mln zł. – Dzięki głównemu punktowi zasilania, który powstanie, będziemy mogli zaoferować inwestorom każdą moc energii elektrycznej – mówi wiceburmistrz Eugeniusz Kurzawski. W drugiej racie Witnica dostanie 280 tys. euro. Za te pieniądze dokończy uzbrojenie koło stojących już fabryk i będzie pierwszym miastem z kompletnie uzbrojoną strefą inwestycyjną. Witnica rozmawia już z nowymi inwestorami na temat budowy kolejnych zakładów.

Andrzej Zabłocki, burmistrz prawie 13-tysięcznej gminy Witnica, został prymusem Szkoły Samorządu ,,Gazety Lubuskiej’’. W jego urzędzie najszybciej można dogadać się w języku obcym, oferty inwestycyjne są wzorowe, nawet opozycja dostrzega sporo dobrych stron.

- Testy, które przeprowadziliście, powinien zaliczyć każdy wójt, burmistrz czy starosta, bo to staje się normą. Nie wyobrażam sobie, żeby w przyszłości władza samorządowa nie znała języka obcego czy nie miała profesjonalnej oferty inwestycyjnej - mówi nam A. Zabłocki.

Internet jednak obcy

Nasza szkoła ruszyła na początku maja. Gdy maturzyści zmagali się z trudami egzaminu, samorządowcy z gmin, miast i powiatów leżących w granicach byłego Gorzowskiego głowili się nad samooceną. To było pierwsze zadanie dla naszych władz. Nie wszyscy chcieli siebie ocenić. Czekali, aż zrobią to inni. Po tygodniu daliśmy więc głos opozycji obecnych władz.

Sprawdziliśmy też, jak urzędy zarządzane przez naszych studentów traktują interesantów, którzy pytania wyślą pocztą elektroniczną - a każdy ma prawo do uzyskania informacji. Okazało się, że ta zdobycz techniki nie u wszystkich jest należycie wykorzystana.

Podeszliśmy poważnie

Skoro pytania po polsku sprawiły kłopot urzędnikom, pomyśleliśmy, że łatwiej dogadają się obcokrajowcy. Nasz dziennikarz Tomasz Rusek podszył się pod belgijskiego przedsiębiorcę i próbował po angielsku uzyskać informacje o możliwości inwestycji. - Wasz inwestor zrobił u nas furorę. Telefon odebrał mój zastępca. Po rozmowie przyszedł do mnie i powiedział, że jest oferta i coś musimy zrobić. Podeszliśmy bardzo poważnie do tej propozycji, ale następnego dnia przeczytaliśmy w gazecie, że to był żart - śmieje się A. Zabłocki. - Od tego dnia uważaliśmy na telefony od ,,potencjalnych inwestorów’’.

Z zadaniem językowym niewielu jednak poszło tak dobrze.

Poprosiliśmy o pomoc eksperta. Edyta Hubska-Bogdanowicz (dyrektor działu marketingu w Polsko-Niemieckim Towarzystwie Wspierania Gospodarki) oceniła ofertę inwestycyjną. - Gminy nie mają długoletniej strategii. Wiele z nich przygotowuje ofertę ogólną dla wszystkich, a to w praktyce oznacza, że dla nikogo - mówiła. - Promowanie gminy tylko pozornie przypomina promowanie margaryny czy jogurtu.

Systematycznie wpływały też oceny czytelników. Nie wszystkie mogliśmy opublikować - niekiedy opinie były obraźliwe.

Zapraszamy najlepszych

- Sądzę, że studenci są szczęśliwi, że szkoła już się skończyła. Wszyscy pytali, co też jeszcze wymyślicie - mówił wczoraj burmistrz Witnicy. - Owszem, była to dobra zabawa, choć pewnie nie dla wszystkich burmistrzów, wójtów czy starostów. Opozycja wykorzystywała każdą gorszą ocenę do krytyki obecnych władz.

Po podsumowaniu wszystkich ocen (samooceny studenta, oceny konkurenta, zadania ustawowego, językowego, inwestycyjnego i głosu mieszkańców) powstał ranking studentów. Po odbiór specjalnych świadectw dziesiątkę najlepszych zapraszamy za tydzień w piątek na 10.30 do naszej redakcji w Gorzowie (ul. Sikorskiego 21). Wkrótce podamy też nazwiska czytelników, którzy wylosowali upominki ,,Gazety Lubuskiej’’ za wysłane kupony. Wszystkim dziękujemy za udział w naszej zabawie!